آزمایش کشش برای ایجاد یکلوله استیل بدون درزنمونه را به داخل نمونه بکشید تا بر روی دستگاه تست کشش شکسته شود، و سپس یک یا چند ویژگی مکانیکی، معمولاً فقط مقاومت کششی، استحکام تسلیم، ازدیاد طول پس از شکست و ناحیه شکست را اندازه گیری کنید. انقباض. آزمایش کشش اساسی ترین روش آزمایش برای خواص مکانیکی مواد فلزی است. تقریباً تمام مواد فلزی تا زمانی که دارای الزامات خواص مکانیکی باشند، آزمایشهای کششی مشخصی دارند. به خصوص برای موادی که شکل آنها برای آزمایش سختی نامناسب است، آزمایش کشش تنها وسیله آزمایش خواص مکانیکی شده است.
تست سختی عبارت است از فشار آهسته فرورفتگی سخت به سطح نمونه لوله بدون درز در شرایط مشخص و سپس آزمایش عمق یا اندازه فرورفتگی برای تعیین سختی ماده. تست سختی ساده ترین، سریع ترین و راحت ترین روش برای آزمایش خواص مکانیکی مواد است. تست سختی غیر مخرب است و یک رابطه تبدیل تقریبی بین مقادیر سختی مواد و مقادیر مقاومت کششی وجود دارد. مقدار سختی ماده را می توان به مقدار مقاومت کششی تبدیل کرد که از اهمیت عملی زیادی برخوردار است.
از آنجایی که آزمایش کشش ناخوشایند است و تبدیل آن از سختی به استحکام راحت است، افراد بیشتری فقط سختی مواد را آزمایش می کنند و به ندرت استحکام آنها را آزمایش می کنند. به خصوص با توجه به بهبود مستمر و نوآوری تکنولوژی ساخت سختی سنج، سختی برخی از موادی که قبلاً نمیتوانستند مستقیماً آزمایش شوند، مانند لولههای فولادی بدون درز، صفحات فولادی ضد زنگ و نوارهای فولادی ضد زنگ، اکنون میتوانند مستقیماً برای سختی آزمایش شوند. . بنابراین، این روند وجود دارد که تست سختی به تدریج جایگزین تست کششی می شود.
لوله های فولادی معمولا از سه نشانگر سختی برینل، راکول و ویکرز برای اندازه گیری سختی خود استفاده می کنند.
1. سختی برینل
در بین استانداردهای لوله فولادی بدون درز، سختی برینل بیشترین استفاده را دارد و قطر فرورفتگی معمولاً برای بیان سختی مواد استفاده می شود که هم بصری و هم راحت است. اما برای لوله های فولادی ساخته شده از فولاد سخت تر یا نازک تر مناسب نیست.
2. سختی راکول
تست سختی راکول در لوله های فولادی بدون درز همانند تست سختی برینل است که هر دو روش تست تورفتگی هستند. تفاوت این است که عمق فرورفتگی را اندازه گیری می کند. تست سختی راکول در حال حاضر روشی پرکاربرد است. در میان آنها، HRC تنها پس از برینل سختی HB در استانداردهای لوله فولادی دوم است. سختی راکول را می توان برای تعیین مواد فلزی از خیلی نرم تا خیلی سخت اعمال کرد. کاستی های روش برینل را جبران می کند. با این حال، به دلیل فرورفتگی کوچکتر، مقدار سختی آن به اندازه روش برینل دقیق نیست.
3. سختی ویکرز
تست سختی لوله فولادی بدون درز ویکرز نیز یک روش تست تورفتگی است که می تواند برای تعیین سختی مواد فلزی بسیار نازک و لایه های سطحی استفاده شود. مزایای اصلی روش برینل و روش راکول را دارد و کاستی های اساسی آنها را برطرف می کند، اما به سادگی روش راکول نیست و روش ویکرز به ندرت در استانداردهای لوله فولادی استفاده می شود.



